25 Eylül 2007 Salı

MUZLU KOLAY PASTA

Haftasonu yaptığım bir pastanın tarifini paylaşmak istiyorum sevgili dostlar... Bu pastanın kreması eleştirmenlerden tam not aldı:) Kekine gelince de, pastabanları kolay kolay beğenmeyen "ben" den tam not aldı. Piyasada dolaşan bir sürü pastaban markası var ama "Uno" gerçekten bu işi biliyor. (Özellikle bizim gibi çalışan ve zaman ile yarışan, aslında zamanının çoğunu mutfakta yalnız değil de, sevdiklerinin yanında geçirmek isteyen ancak aynı zamanda da bu özel insanlara güzel bişeyler ikram etmek isteyenler için müthiş bir fırsat)
Pastanın yapılışına gelince, öncelikle kremasını hazırlamamız gerekiyor. Bunun için bir kaşık mısır nişastası, bir kaşık buğday nişastası ve bir kaşık unu karıştırarak 6 yemek kaşığı şeker ekliyoruz.(şeker miktarı arzuya göre değişir, krema piştikten sonra tadına bakarak ekleyebilirsiniz) Bir litreye yakın muhtemelen 650-700 ml. sütü ekleyerek topaklanmaması için sürekli karıştırarak pişiriyoruz. (ben sütü her zaman göz kararı eklerim) Pişen kremanın içine sıcakken bir yemek kaşığı margarin ve bir paket vanilya ekleyerek mikser yardımı ile çırpıyoruz. Biraz soğumasını bekledikten sonra, yarım paket krem şantiyi (toz halinde) kremamızın içine ekleyerek kaymak kıvamına gelene dek çırpıyoruz.
Bir su bardağına yakın sütün içine bir yemek kaşığı şeker ekleyerek çırpıyoruz ve pastabanımızın alt katmanını bununla ıslatıyoruz. Bu katmana kremayı sürüyor üzerine ve muz dilimleri, damla çikolatalar(aslında evde ne varsa) serpiştiriyoruz. Üst katmanı da şekerli süt ile ıslatıp kalan krema ile pastanın her tarafını kaplıyoruz. Üzerini süslemek ise tamamen yaratıcılığınıza kalmış, ister kakao serpin, ister muz dilimleri ile süsleyin. Ben kivi ve muz dilimleri ile süsledim. (Çünkü eşim, krem şanti kutusunun dışında görünen o kivili pastayı göstererek " birileri ne güzel pastalar yapıyor, keşke bizim evde de böyle bir pasta olsa" diye sitem yoluyla gaz verme politikası izlemişti. )
Gerçekten yapımı kolay ve lezzetli bir pasta. Şimdiden afiyet olsun...

21 Eylül 2007 Cuma

BİR RAMAZAN GÜNÜ!...

Günler tatlı bir koşturmacayla geçiyor yine. İşten çıkıp eve gittiğimde, iftar vaktine öyle az bir zaman kalmış oluyor ki, yemekleri nasıl hızla yaptığıma ben bile şaşırıyorum. Mesela dün akşam hayatımın en hızlı sebzeli bulgur pilavını yaptım. Ama gerçekten zamanın kısalığına rağmen tadı her zamankinden güzel olmuştu. Ben bunu içinde bulunduğumuz mübarek günlerin hikmetine bağlıyorum.
Bulgur pilavını nasıl yaptığıma gelince(herkesin bildiği bir tarif ama her yiğidin yoğurt yiyişi farklıdırdan yola çıkarak bu tarifi de yazıyorum); öncelikle soğanları minicik doğrayarak tereyağını erittiğim tencereye koydum, üzerine dilimleyerek dondurucuda muhafaza ettiğim yeşil köy biberlerini ekledim ve bir miktar kavurdum(böylece kışın bile biber koyduğum her yemekte köyümün kokusunu duyacağım), minik minik doğradığım patatesleri de ekledim ve patateslerin rengi dönene kadar kavurmaya devam ettim, sonra küp doğranmış domatesleri ve yıkayıp süzdüğüm pilavlık bulguru ekledim ve 3-4 dakika daha kavurdum. Et suyu tabletin yarısını ve bir miktar tuz da ekledikten sonra sıcak suyu koyarak pilavı pişmeye bıraktım. (Normalde et suyu tablet yerine et suyu koyuyorum) Pilav suyunu çektiğinde, demlenmesi için üzerine havlu kapatarak bir kenara bıraktım.
Oldukça lezzetli olduğunu yine ben söylemiyorum:) Sevgili kardeşim Deniz ve eşimin fikirleri bunlar.
Tabi bu akşamın yemeğini de dün akşamdan yapmayı ihmal etmedim. Sosyete mantısı, rus salatası ve zeytinyağlı bezelyeyi hazırlayarak buzdolabıma koydum. Buyrun gelin, akşam iftarı bizde yapalım!(bu tarifleri de daha sonra yayınlayacağım)
Ne güzel olurdu değil mi sevgili dostlar birlikte iftar açabilmek. Dostlarımla iftar açmayalı çok uzun bir süre oldu. Eskiden arkadaşlar bize iftara gelirdi, hep birlikte neşeyle sofrayı kurar, heyecanla ezan okunması bekler, huzurla yerdik yemeğimizi tatlı bir sohbet eşliğinde. Sonra gece olup herkes uyuduğunda, biz sıkı dostların muhabbeti daha da koyulaşır, sahura kadar sürerdi. Sahur yaklaştığında Gülden'in "hadi canım, bu saatte olmaz, üşenmiyor musun" nidaları eşliğinde belki bir poğaça yada börek yapardım. Sonra annemleri uyandırırdık sahur sofrasına. Ne güzel günlerdi...
Ne zamanki gurbet günleri başladı, ne zamanki gönüllerin gurbeti başladı işte o zaman sona erdi bu güzel zamanlar.Şimdiyse elimden "sağlık olsun" demekten başka bir şey gelmiyor.
"Sağlık olsun" ve "Gönüller bir olsun"!

10 Eylül 2007 Pazartesi

KÜÇÜK ŞEHİRLER, BÜYÜK TELAŞLAR...DAHA DA BÜYÜK MUTLULUKLAR...

Uzun bir aradan sonra nihayet fırsat bulabildim sizlerle biraraya gelebilmek için. Güzel bir tatilin ardından oluşan tembelliğim sona ermekte, daha yeni yeni kendime gelmekteyim. Tabi bunda havaların soğumasının da etkisi var.
Ve işte geldi sonbahar... Hafta sonunu Düzce'de geçirdim, biraz daha yukarılara doğru çıkarak köyüme gittim.Sıcaktan bunalan hücrelerim serinliğin etkisiyle feraha kavuştu. Olamaz böyle bir güzellik, her yer yemyeşil, sabahın dumanı ormanın üzerinde, ateş yanıyor çıtır çıtır, sarınıyorsunuz sıcacık yorganınıza. (Yanılmayın sakın, daha iki gün evvel yaşadıklarımı anlatıyorum, aralık ayı değil.)
Her mevsim başka güzel diye düşünüyorum, yakında bu güzelim çimlerin üzerine kar yağacak ve biz yine bir hafta sonu kaçamağında karların üzerinde kayak yapacağız. Ama bilinen o eski usullerle; en kaygan çuvalların üzerinde:)
Bir taraftan da içimde bir sevinç. Her yıl Ramazan ayı gelirken, içimde nasılını ve nedenini belirtemeyeceğim bir heyecan oluyor, bir kıpırtı... Şöyle bir baktım memleketime hafta sonu. Dedim kendi kendime küçük şehirlerde ne büyük sevinçler, telaşlar yaşanıyor böyle özel zamanlar için. Oysa büyük şehirlerde kaybetmişiz kendimizi, düşmüşüz hayat derdine. Oysa hayat yalnızca kendi karnını doyurmaktan mı ibaret? Karın doyurmanın da bir ruhani yönü olmalı diyorum kendimce. Unutmuşuz böyle güzel ayların faziletlerini, hazırlıklarını. Oralarda herkes alışverişe çıkmış, iftara gelecek olan misafirlerine en güzel yemekleri hazırlamak için, sahurda yemek için yufkalar açılmış, erişteler kesilmiş, tarhanaların en kokulu olanları hazırlanmış, tabi bir taraftan da biberler yıkanıyor en kırmızı salçalar için, turşuluklar seçiliyor pazar yerlerinde... Tatlı bir telaş gördüm bizim oralarda, benim insanlarımda. Hem kış karşılanıyor, hem de ramazan ayı...Ama yalnızca midenin yönlendirmesiyle değil, içlerindeki tuhaf sevincin rüzgarıyla.
Bir de Ankara'ya baktım sessizce. Alıştığımız gürültünün sessizliği, insanların umursamazlığı...Ah diyorum, keşke bu güzel günleri o küçük şehirlerde geçirebilseydim...
Elimizdekiyle yetinmek adına, küçük şehirlerin büyük mutluluğunu, küçük evimde, küçük ailemin içinde yaşatmaya karar verdim... En sevgi dolu yemekleri iftar soframıza taşımak adına, ramazan ayının mutluluğunu eşimle paylaşmak adına, küçük dünyamda büyük sevinçler yaşatmaya karar verdim...

6 Ağustos 2007 Pazartesi

İŞTE HUZURLARINIZDA WAFFLE...


Bu enfes wafflenin tarifini daha önceden sizlerle paylaşmıştım. Beşiktaş maçının üzüntüsünü unutturmak için sevgili eşime waffle yaptım ve gerçekten de işe yaradı.
Önceki tarifte meyve ve dondurma ile servis yaptığım tatlının bu sefer arasına çikolata sürüp, biraz dondurma eşliğinde servis yaptım. Gerçekten muhteşemdi...
Ayrıca bugün biricik arkadaşım Gülden'in doğum günü. İyi ki doğdun bitanem. Tüm dileklerin gerçek olsun. Keşke burda olsaydın, sana kendi ellerimle pasta yapsaydım...

3 Ağustos 2007 Cuma

GÜNBATIMINDA BENDEN İZLER...


Sadece denemek istedim...

KONUŞMAK İSTEYİP YORUMSUZ KALDIĞIMIZ AN...

Aşkların en umut dolu olduğu...
Kırmızının en masumunun yakalandığı...


Kahvaltıların en deniz kokanı...



Kahvenin görsel şölene dönüştüğü...


Mantarın en parlaklaştığı...





"Şimdi keşke orada olsaydım" dedirten an...



RUHUM NEREDE KALDI? YİNE GEÇ KALDI!


Bir yerlerde böyle güzel günbatımları yaşanır, ama biz diğer yerlerdeyiz...Güzel bir tatilin ardından yine sizlerle birlikteyim... Her ne kadar ruhum oralardan dönmeye çalışsa da vücudum buralarda geziniyor.


Böyle güzelliklerin anlamı, yalnızken bile doyumsuz olurken yanınızda bir de ruhunuzun eşi varsa uçuyorsunuz göklerde, ta yukarlardan seyrediyorsunuz her zaman göremediğiniz manzaraları.


Ah Gümüşlük! diyebiliyorsunuz şimdi sadece. O güzelim saf zeytinyağına, evde hazırlanmış reçele ekmeğinizi banarak yaptığınız kahvaltıları, Celep Ali'nin Yeri'nde tattığınız kaşarlı mantarları deniz kokusu eşliğinde yemenin tadı için bir "ah" daha çekiyorsunuz. Peki Gümüşlük'lü teyzelerimizin yaptığı elmalı kurabiyelerin rüzgarlı tadını...


Ya sabahları denizin sessizliği, motorların ince sesi, balıkçıların telaşı...Akşamları denizin içine saklanan güneşin buruk neşesi...
Müziksiz restoranlarda buluyorsunuz kendinizi, muhabbetin en tatlısını. İşte o zaman anlıyorsunuz meğer ne çok engelmiş hayat telaşı, gürültüsü iç sesinizi, sevdiğinizin sesini duymanıza...


Ardından Gökova...Azmakların en güzeli, suların en yeşili...Huzurun en bilinmeyeni...Balığın en tazesi...
Şimdi yapılacak ne var sırada? İlk fırsatta kendini Gümüşlük'e atmak, gidilemese de Akyaka'yı hayal etmek!
Düşünüyorum sessizce, acaba oralarda başka mı yaşanır üzüntüler, sevinçler ve aşklar...
Akşamlar başka, sabahlar yine bambaşka mı yaşanır? Ya kirli dumanları çekmeye alıştığımız ciğerlerimiz ne yapar? Çekebilir miyiz bunca bol oksijeni içimize?
Aşkınla olmak güzel, boş telaşlardan, stresten sıyrılıp aşkı Ege'de yaşamak bir başka güzel...




30 Haziran 2007 Cumartesi

Bir fotoğraf...Fikir verir...


Bugün yalnızca hepinizin bildiği margarinli poğaça hamurundan yaptığım dereotlu zeytin ezmeli kurabiye ve peynirli poğaçaların fotoğrafını sizinle paylaşmak istedim...Eğer isterseniz, daha sonradan tariflerini de eklerim...


Afiyetle ve sağlıcakla...

27 Haziran 2007 Çarşamba

NEFİS BİR KEK...


Sevgili İnci Hanım'dan tarifini aldığım ancak yine kendi el yordamım haline dönüşmüş olan bir kek tarifini sizlerle paylaşmak istiyorum. Tatlı krizlerine acil bir çözüm getirecek kolay bir kek.

Öncelikle üç yumurta ve bir bardak şekeri mikserle çırpıyorsunuz, bir bardak sıvıyağ, bir bardak süt, bir paket kabartma tozu ve aldığı kadar un ekleyerek tahta kaşıkla karıştırıyorsunuz. Damla çikolataları da unlayarak ekleyip karıştırıyor ve yağlanmış kek kalıbına(ben kelepçeli kalıp kullandım) döküyorsunuz. Üzerine de dondurulmuş yada taze vişneleri batırıyor ve 200 derecede ısınmış olan fırına veriyorsunuz. Kekiniz, fırından çıktığında isterseniz üzerine pudra şekeri serpiyorsunuz. (ben serpmedim, şekerini biraz fazla kaçırmışım çünkü) İnanın bundan sonra kimse sade kek yemeyecek...

Sonraki aşamada ise, tarifin yaratıcısı İnci Hanım'a teşekkür ederek, afiyetle yiyorsunuz.

25 Haziran 2007 Pazartesi

KEDİ DİLİ PASTASI



İlk kez uyguladığım ama oldukça beğenilen bir tarifi paylaşmak istiyorum sizlerle. Dün kolları sıvadım ve geçen hafta aldığım kedi dili bisküvilerini değerlendirmek için pasta yapmaya karar verdim. Öncelikle bir paket kakao, iki kaşık mısır nişastası, altı kaşık şeker ve bir miktar süt ile bir krema hazırladım. Pişen kremanın altını kapatarak, yirmi gram bitter çikolata ve bir yemek kaşığı margarin ekleyerek mikserle çırptım. Kedi dili bisküvilerini tepsiye bir sıra dizerek, kremayı üzerine döktüm ve ikinci kat bisküvileri üzerine yerleştirdim. Kalan kremayı da üzerine sürdüm ve hazır paketlerde satılan beyaz çikolatalı sosu üzerinde yazdığı gibi hazırlayarak, en üste döktüm ve buzdolabına kaldırdım. Bir gece beklese dolapta daha güzel olabilirdi ancak sevgili Deniz ve Coşkun'un sabırsızlıklarının ardından, ancak bir kaç saat sonra midelerde yerini aldı sevgili kedi dili pastamız.


Tabi dün sadece bu pasta ile yetinmedik ve çikolatalı vişneli kek ile dereotlu minik poğaça da yaptık. (bu aşamalarda emeği geçen Deniz ve Coşkun'a sonsuz sevgi ve teşekkürler) Tabi onların tarifini önümüzdeki günlerde ekleyeceğim.


Görüşmek dileğiyle...